Σ΄ ολόκληρη τη μέχρι τώρα ζωή μου, ο ύπνος μου ταράζεται από φοβερούς εφιάλτες. Απόκοσμα πλάσματα, άνθρωποι στους οποίους έχουν προσδοθεί "απάνθρωπες" ικανότητες, νεφελώδη τοπία και υπερρεαλιστικές καταστάσεις, που θα ζήλευε ακόμη και ο πιο ευφάνταστος δραματουργός, με τυραννούν ανελέητα σχεδόν κάθε νύχτα.
Με τον καιρό βέβαια κατάφερα να παρεμβαίνω συνειδητά στους εφιάλτες μου και να τους σταματώ. Αυτή είναι μία ικανότητα την οποία απέκτησα χωρίς να χρειαστεί ποτέ να καταβάλλω κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια και χωρίς ποτέ να έχω διδαχθεί κάτι σχετικό. Απλά συνέβη. Προφανώς οι φυσικές μου άμυνες τέθηκαν σε εγρήγορση ώστε να προστατεύσουν την ήδη εύθραυστη ψυχολογία μου ...
Κι όπως σχεδόν όλα τα προηγούμενα βράδια, έτσι και χθες, άλλος ένας εφιάλτης ξεκίνησε ...
Βρέθηκα να περιπλανιέμαι σ΄ έναν γκρίζο, τεράστιο χώρο, που έμοιαζε με αίθουσα αναχωρήσεων αεροδρομίου ή σιδηροδρομικού σταθμού. Το πολύβουο πλήθος των ανθρώπων που πηγαινοέρχονταν ακατάπαυστα, δε μού προξενούσε απολύτως καμία εντύπωση. Βάδιζα αργά και αδιάφορα, έχοντας ένα έντονο συναίσθημα απώλειας και εγκατάλειψης. Φαινόταν πως για μένα δεν υπήρχε πλέον κανένας προορισμός. Ώσπου κάποιος, του οποίου την παρουσία σε καμία περίπτωση δεν είχα αντιληφθεί διότι στεκόταν σε αρκετή απόσταση πίσω από εμένα, με ανάγκασε, μ΄ έναν καθ΄ όλα μυστηριακό τρόπο, να στρέψω το βλέμμα μου και να τον κοιτάξω.
Και τότε ο εφιάλτης μου προσπάθησε να μεταμορφωθεί σε ένα όμορφο όνειρο. Μάταια όμως ...
Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο και στην πραγματικότητα γνωρίζω ...
Ντυμένος στα μαύρα, στεκόταν ακίνητος στη μέση εκείνου του αχανούς χώρου. Είχε ένα προκλητικά ηγετικό ύφος και η συνολική παρουσία του πρόδιδε μιαν υπερβολική αυτοπεποίθηση και μιαν υπερβολική αυταρέσκεια. Κι ενώ δεκάδες άνθρωποι περνούσαν από δίπλα του, εκείνος επέμενε ν΄ αγνοεί την ύπαρξή τους, επιδιδόμενος σε μιαν επίδειξη δύναμης και αυταρχισμού. Χαμογελώντας ειρωνικά, μού μετέδωσε τη σκέψη του η οποία με καλούσε - μάλλον με διέταζε - να πάω κοντά του. Δίχως ούτε μία στιγμή να αναρωτηθώ για το "πώς" και για το "γιατί", προχώρησα με μιαν ασυγκράτητη λαχτάρα προς το μέρος του. Και όταν βρεθήκαμε σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον, άπλωσε τα χέρια του, με αγκάλιασε και με φίλησε.
Ήταν ένα φιλί τόσο δυνατό, τόσο ηδονικό και πρόστυχο, τόσο βαθύ, λες κι ο πόθος όλος είχε επικεντρωθεί μονάχα στα χείλη. Κανένα άλλο σημείο του κορμιού δεν επαναστάτησε ώστε να προδώσει έτσι αυτόν τον ανείπωτο πόθο του ενός για τον άλλον. Έμοιαζε η ερωτική συνεύρεση να συντελείται μονάχα μέσα από εκείνο το φιλί. Ήταν σαν να κρυφοσμίξαμε μπροστά σ΄ όλον τον κόσμο, χωρίς να αισθανόμαστε στο παραμικρό ότι πιθανότατα εκείνη τη στιγμή να προκαλούσαμε με την πράξη μας τη δημόσια ντροπή. Ταυτόχρονα όμως εκείνο το φιλί ήταν κι ένα φιλί γεμάτο από πόνο και απελπισία, ένα φιλί που έμοιαζε με το φιλί ενός αμετάκλητου αποχαιρετισμού. Ξαφνικά, γεύτηκα την αλμύρα που έχουν τα δάκρυα. Θυμάμαι ότι αναρωτήθηκα ποιος από τους δύο μας ήταν εκείνος που είχε κλάψει.
Και ξύπνησα ...
Μία τρομερή ταχυπαλμία με είχε εξαναγκάσει σε ένα ακόμη τρομερότερο λαχάνιασμα. Τα μαύρα σατέν σεντόνια μου ήταν κατά τέτοιο τρόπο μισοπεσμένα στο ξύλινο δάπεδο, λες και στο κρεβάτι μου είχε προηγηθεί μία πάλη πρωτοφανούς αγριότητας. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα. Η ώρα ήταν περασμένες τέσσερις. Σηκώθηκα αργά και άνοιξα διάπλατα ένα από τα παράθυρα του σπιτιού μου, εκείνο από το οποίο μπορώ να διακρίνω ένα κομμάτι θάλασσας (αγαπημένη μου ...). Πόση ησυχία ...
Πήρα μια βαθιά αναπνοή. Η ρευστότητα των συναισθημάτων μου εκείνη τη στιγμή, κόντεψε να με εξαφανίσει ... Η μετάβαση από την ονειρική κατάσταση στη σκληρή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, διέλυσαν βίαια όλα εκείνα τα τόσο έντονα συναισθήματα που ήταν διάχυτα στο όνειρό μου, μόλις πριν από λίγο ... Και στον απόηχο εκείνων των συναισθημάτων χαμογέλασα πικρά καθώς σκέφθηκα ότι ακόμη κι ένα όμορφο όνειρο, μπορεί κάλλιστα να μετουσιωθεί σ΄ έναν πραγματικό εφιάλτη ...
Άλλη μια συμπαιγνία παίχθηκε σε βάρος μου χθες βράδυ ... Το συνειδητό συνεργάσθηκε άψογα με το υποσυνείδητο ώστε να μπορέσουν να μού καταφέρουν το καίριο χτύπημα ... Και, δυστυχώς, ήταν η μοναδική φορά που δε θέλησα να παρέμβω στον εφιάλτη μου για να τον σταματήσω ...
Με τον καιρό βέβαια κατάφερα να παρεμβαίνω συνειδητά στους εφιάλτες μου και να τους σταματώ. Αυτή είναι μία ικανότητα την οποία απέκτησα χωρίς να χρειαστεί ποτέ να καταβάλλω κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια και χωρίς ποτέ να έχω διδαχθεί κάτι σχετικό. Απλά συνέβη. Προφανώς οι φυσικές μου άμυνες τέθηκαν σε εγρήγορση ώστε να προστατεύσουν την ήδη εύθραυστη ψυχολογία μου ...
Κι όπως σχεδόν όλα τα προηγούμενα βράδια, έτσι και χθες, άλλος ένας εφιάλτης ξεκίνησε ...
Βρέθηκα να περιπλανιέμαι σ΄ έναν γκρίζο, τεράστιο χώρο, που έμοιαζε με αίθουσα αναχωρήσεων αεροδρομίου ή σιδηροδρομικού σταθμού. Το πολύβουο πλήθος των ανθρώπων που πηγαινοέρχονταν ακατάπαυστα, δε μού προξενούσε απολύτως καμία εντύπωση. Βάδιζα αργά και αδιάφορα, έχοντας ένα έντονο συναίσθημα απώλειας και εγκατάλειψης. Φαινόταν πως για μένα δεν υπήρχε πλέον κανένας προορισμός. Ώσπου κάποιος, του οποίου την παρουσία σε καμία περίπτωση δεν είχα αντιληφθεί διότι στεκόταν σε αρκετή απόσταση πίσω από εμένα, με ανάγκασε, μ΄ έναν καθ΄ όλα μυστηριακό τρόπο, να στρέψω το βλέμμα μου και να τον κοιτάξω.
Και τότε ο εφιάλτης μου προσπάθησε να μεταμορφωθεί σε ένα όμορφο όνειρο. Μάταια όμως ...
Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο και στην πραγματικότητα γνωρίζω ...
Ντυμένος στα μαύρα, στεκόταν ακίνητος στη μέση εκείνου του αχανούς χώρου. Είχε ένα προκλητικά ηγετικό ύφος και η συνολική παρουσία του πρόδιδε μιαν υπερβολική αυτοπεποίθηση και μιαν υπερβολική αυταρέσκεια. Κι ενώ δεκάδες άνθρωποι περνούσαν από δίπλα του, εκείνος επέμενε ν΄ αγνοεί την ύπαρξή τους, επιδιδόμενος σε μιαν επίδειξη δύναμης και αυταρχισμού. Χαμογελώντας ειρωνικά, μού μετέδωσε τη σκέψη του η οποία με καλούσε - μάλλον με διέταζε - να πάω κοντά του. Δίχως ούτε μία στιγμή να αναρωτηθώ για το "πώς" και για το "γιατί", προχώρησα με μιαν ασυγκράτητη λαχτάρα προς το μέρος του. Και όταν βρεθήκαμε σε απόσταση αναπνοής ο ένας από τον άλλον, άπλωσε τα χέρια του, με αγκάλιασε και με φίλησε.
Ήταν ένα φιλί τόσο δυνατό, τόσο ηδονικό και πρόστυχο, τόσο βαθύ, λες κι ο πόθος όλος είχε επικεντρωθεί μονάχα στα χείλη. Κανένα άλλο σημείο του κορμιού δεν επαναστάτησε ώστε να προδώσει έτσι αυτόν τον ανείπωτο πόθο του ενός για τον άλλον. Έμοιαζε η ερωτική συνεύρεση να συντελείται μονάχα μέσα από εκείνο το φιλί. Ήταν σαν να κρυφοσμίξαμε μπροστά σ΄ όλον τον κόσμο, χωρίς να αισθανόμαστε στο παραμικρό ότι πιθανότατα εκείνη τη στιγμή να προκαλούσαμε με την πράξη μας τη δημόσια ντροπή. Ταυτόχρονα όμως εκείνο το φιλί ήταν κι ένα φιλί γεμάτο από πόνο και απελπισία, ένα φιλί που έμοιαζε με το φιλί ενός αμετάκλητου αποχαιρετισμού. Ξαφνικά, γεύτηκα την αλμύρα που έχουν τα δάκρυα. Θυμάμαι ότι αναρωτήθηκα ποιος από τους δύο μας ήταν εκείνος που είχε κλάψει.
Και ξύπνησα ...
Μία τρομερή ταχυπαλμία με είχε εξαναγκάσει σε ένα ακόμη τρομερότερο λαχάνιασμα. Τα μαύρα σατέν σεντόνια μου ήταν κατά τέτοιο τρόπο μισοπεσμένα στο ξύλινο δάπεδο, λες και στο κρεβάτι μου είχε προηγηθεί μία πάλη πρωτοφανούς αγριότητας. Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω την πραγματικότητα. Η ώρα ήταν περασμένες τέσσερις. Σηκώθηκα αργά και άνοιξα διάπλατα ένα από τα παράθυρα του σπιτιού μου, εκείνο από το οποίο μπορώ να διακρίνω ένα κομμάτι θάλασσας (αγαπημένη μου ...). Πόση ησυχία ...
Πήρα μια βαθιά αναπνοή. Η ρευστότητα των συναισθημάτων μου εκείνη τη στιγμή, κόντεψε να με εξαφανίσει ... Η μετάβαση από την ονειρική κατάσταση στη σκληρή συνειδητοποίηση της πραγματικότητας, διέλυσαν βίαια όλα εκείνα τα τόσο έντονα συναισθήματα που ήταν διάχυτα στο όνειρό μου, μόλις πριν από λίγο ... Και στον απόηχο εκείνων των συναισθημάτων χαμογέλασα πικρά καθώς σκέφθηκα ότι ακόμη κι ένα όμορφο όνειρο, μπορεί κάλλιστα να μετουσιωθεί σ΄ έναν πραγματικό εφιάλτη ...
Άλλη μια συμπαιγνία παίχθηκε σε βάρος μου χθες βράδυ ... Το συνειδητό συνεργάσθηκε άψογα με το υποσυνείδητο ώστε να μπορέσουν να μού καταφέρουν το καίριο χτύπημα ... Και, δυστυχώς, ήταν η μοναδική φορά που δε θέλησα να παρέμβω στον εφιάλτη μου για να τον σταματήσω ...