"Αυτοκτόνησε" είπαν. "Κρεμάστηκε"...
Σ΄ ένα τόσο δα δωμάτιο. Σ΄ εκείνο το δωμάτιο, που άλλοτε έχτιζε χαμόγελο το χαμόγελο τα απλά καθημερινά όνειρά του, σ΄ εκείνο το δωμάτιο αποζήτησε τη λύτρωση μ΄ έναν φρικτό τρόπο ... Το αγαπούσε πολύ εκείνο το δωμάτιο. Γι΄ αυτό και το επέλεξε ως αφετηρία για το ταξίδι του προς την αιωνιότητα ...
Ξημέρωσε κι η λεωφόρος έσφιζε από ζωή. Αυτοκίνητα, άνθρωποι ... ΄Ομως κανένας δεν είχε λόγο εκείνη την ημέρα να στρέψει το βλέμμα του προς εκείνο το μικρό μαγαζάκι ... Κανένας ...
"Πνίγηκε" είπαν. ΄Ενα φθινοπωρινό βράδυ. Η θάλασσα, που τόσο αγαπούσε, θέλησε να τον κρατήσει για πάντα φυλακισμένο στη μαύρη αγκαλιά της...
΄Ηταν ο τρελός της γειτονιάς...
Κάθε γειτονιά έχει τον τρελό της ... Είναι ο άνθρωπος που ο καθένας μπορεί να χλευάσει θεωρώντας αυτονόητο ότι δεν υπάρχει ουδείς λόγος να αισθανθεί τις παραμικρές τύψεις γι΄ αυτό... Είναι ο άνθρωπος μέσω του οποίου ο καθένας μπορεί να επιβεβαιώσει την ευφυία του και την καλοβολεμένη ζωούλα του... Αλλά και την ηθική διαφθορά του, τη διαστροφή του, την εξαχρείωσή του ... ΄Ομως εκείνος ήταν τόσο νέος, τόσο αθώος...
Κανέναν δεν τάραξε πραγματικά ο ξαφνικός χαμός του ... Και σε κανέναν δεν έλειψε ... Μονάχα σ΄ έναν ... Και τα καυτά δάκρυα έγιναν εκείνο το δειλινό ένα με τις δροσερές σταγόνες της φινοπωριάτικης βροχής ...
"Πέθανε" είπαν... ΄Ετσι απλά ... "Η καρδιά του τον πρόδωσε"...
Βρέθηκε καθισμένος σ΄ ένα παγκάκι. Φαινόταν να είχε αποκοιμηθεί καθώς εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό περίμενε στη στάση το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά του. ΄Οπως έκαναν και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι σ΄ ολόκληρη τη γη εκείνο το πρωινό. Για εκείνον όμως ήταν το τελευταίο των 27 του χρόνων. Και μέσα στην καρδιά της άνοιξης, ένα μαύρο καταχείμωνο γεννήθηκε στην ψυχή ... Μια νύχτα αξημέρωτη, χωρίς φεγγάρι, χωρίς αστέρια ...
Γιατί ...
Μια ολόκληρη ζωή κόπηκε στα δυο ...
Γιατί ...
Και να η απάντηση, τόσο αβίαστη, τόσο φυσική, τόσο αληθινή ...
Δεν σε πρόδωσε η καρδιά σου φίλε μου ... Οι άνθρωποι σε πρόδωσαν ... Κι εγώ μαζί τους ...
Μοναδικέ μου φίλε ... Καλέ μου φίλε ... Αδελφέ μου ... Δάκρυ και γέλιο μου ... Ανοιχτό μου βιβλίο ... Εξομολογητή μου ... Παρηγορητή μου ... Συμβουλάτορά μου ... Παιδική μου ανεμελιά ... Εφηβική ανησυχία μου ... Πρώτο μου τσιγάρο ... Πρώτο μου μεθύσι ... Οδυνηρή ενηλικίωσή μου ... Αγωνία μου ... Σαλεμένο μου μυαλό ...
Σε πρόδωσα φίλε μου ...
Τι κι αν ανακαλύψαμε μαζί τα μυστικά της ζωής στα ατέλειωτα παιδικά μας παιχνίδια ...
Σ΄άφησα μόνο στα δαιδαλώδη παιχνίδια του μυαλού σου ...
Και δεν είσαι ΄δω να γεμίσω την ψυχούλα σου με τα δάκρυα της μετάνοιας μου ...
Και πώς να λυτρωθώ ...
Δεν έμεινε πια θάνατος για μένα να διαλέξω ...