20 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2007
Πριν από λίγο τελείωσα την ανάγνωση...
Πονάω γαμώτο !
Γιατί σ΄ ολόκληρη τη ζωή μου να αισθάνομαι έτσι !
Γιατί σ΄ ολόκληρη τη ζωή μου να έχω να θυμάμαι μόνο μικρά διαστήματα ανάπαυλας !
Γιατί μονίμως με βασανίζει ένα συναίσθημα φόβου !
Γιατί αισθάνομαι τόσο ανασφαλής !
Γιατί θέλω να ζω μόνο μέσα σε παραμύθια !
Γιατί δε μπορώ να συμβιβασθώ με την πραγματικότητα !
Γιατί αισθάνομαι βαθιά θλίψη !
Γιατί δεν έχω την ικανότητα να αισθανθώ τη χαρά !
Θέλω να φωνάξω...
Πονάω...
Γιατί δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς μου συμβαίνει !
Θέλω να φύγω... Να φύγω και να τ΄ αφήσω όλα πίσω μου... ΄Ολα...
Μάλλον όχι ! Δε θέλω να φύγω ! Θέλω να αδειάσει το μυαλό μου ! Τώρα ! Σαν να μην υπήρξα ποτέ ! Ν΄ αδειάσει η ψυχή μου ! Να σταματήσει η καρδιά μου ! Να μην πονάω άλλο πια !
Κουράστηκα...
Κουράστηκα να χρειάζομαι κάποιον ή κάτι...
Βαρέθηκα όλους αυτούς που θέλουν μόνο να μ΄ εκμεταλλευθούν...
Χρόνια τώρα, αισθανόμουν τόσο όμορφα μέσα στη μοναξιά μου... Γιατί επεδίωξα να βγω από αυτήν...
Γιατί έχω στο μυαλό μου την εικόνα ότι οι σχέσεις πρέπει να παραμένουν "άσπηλες και αμόλυντες" ...
Γιατί επιμένω να βιώνω πάθη που με σκοτώνουν...
Γιατί δε συμβιβάζομαι με αυτό ακριβώς που είμαι συνεχίζοντας αξιοπρεπώς τη ζωή μου...
Γιατί πάντα πρέπει να αφήνομαι έρμαιο των παθών μου και να ταπεινώνομαι...
Γιατί αισθάνομαι ότι κάνω απέλπιδες προσπάθειες να ξεχωρίσω αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή στο χαρτί...
Η παραζάλη μου και τα δάκρυα ευθύνονται ...
Δε μου αρέσει η εικόνα μου ...