ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ...

Σήκωσες το κρυστάλλινο ποτήρι και το ΄φερες στα χείλη σου. Πικρά και γλυκά ποτά, μπερδεμένα. Έξαψη … Η έκσταση της συμμετοχής σ΄ έναν κόσμο ανύπαρκτο για τους πολλούς, συνέστησε τη δική σου ευτυχία… Μέθυσες, μα όχι από τα «μπερδεμένα». Απλά, αποφάσισες να δραπετεύσεις. Αφέθηκες να χορεύεις μπροστά σ΄ ένα ανοιχτό παράθυρο. Έκανες ένα βήμα και – ω του θαύματος ! – νίκησες τη βαρύτητα και πέταξες … Και το κορμί σου, τόσο ελαφρύ…

Λέξεις, λέξεις, λέξεις… Μαύρα – άσπρα πλήκτρα, τόνοι και ημιτόνια, σ΄ ένα ατέλειωτο κλαβιέ που παράγει ακαταλαβίστικες, απόκοσμες μελωδίες. Κι οι μελωδίες μπλέχτηκαν με το κορμί και το κορμί με τις λέξεις. Κι οι λέξεις με τη σειρά τους γέννησαν συναισθήματα… Συναισθήματα που δεν αποφασίστηκαν εκ των προτέρων… Απλά, γεννήθηκαν…

Κλείσε τώρα τα μάτια… Δεν ανήκεις στον κόσμο μας εσύ, τον περατό και τον εφήμερο, τον ομοιόσχημο… Δε μοιάζεις εσύ μ΄ εκείνους τους φίλαυτους που κρατούν τη ζωή τους φυλακισμένη σε εισαγωγικά, σταθμίζοντας την κάθε τους ενέργεια. Εσύ πέταξες τους χάρτινους μανδύες, εσύ μπόρεσες να αυτοπαραιτηθείς από τη ντροπή, καθιστώντας καταγέλαστο το «εγώ» σου…Τι τύχη αλήθεια !

(Αυτή τη νύχτα δεν χρειάζεται να ελέγξεις εάν τα παράθυρά σου είναι κλειστά γλυκιά μου… Μεγάλωσες πολύ, δεν πρέπει να φοβάσαι πια…).

Και σ΄ έναν άγγελο πες μια καληνύχτα απόψε. Εκείνον που σε ταξιδεύει στον κόσμο των ψευδαισθήσεων... Και σ΄ αυτόν τον κόσμο, δεν είσαι ανεπαρκής …