(Μερικά τετραγωνικά ο κόσμος μου τούτη τη νύχτα...)
Μαύρα σεντόνια, μαύρα ρούχα… Ένα αγαπημένο τραγούδι, αμέτρητα ξύλινα μολύβια… Το πρόσωπό μου, το κορμί μου... Κι ένας δρόμος, ο ίδιος κάθε φορά…
Ψάχνω στον ουρανό, στις λευκές διαχωριστικές γραμμές που καταπίνονται απ΄ την καυτή αδηφάγα άσφαλτο, ψάχνω στην απειλητική οροφή του δωματίου μου, στ΄ αυλάκια του βυνηλίου που πλημμυρίζουν από θύμησες…
Το ταξίδι στο άγνωστο προσκαλεί τις αισθήσεις μου να διεγερθούν… Ανατριχίλα, ταχυπαλμία, λαχάνιασμα, ιδρωμένες παλάμες, τρικυμισμένη θάλασσα. Τα ένστικτα υπαγορεύουν την κίνηση. Είναι όμορφα εδώ, μοιάζει με θάνατο... Αρνούμαι τη στιγμή αυτή να διακρίνω το σωστό από το λάθος… Παραμερίζω τη λογική μου κι αισθάνομαι ελεύθερη… Τώρα πια δεν υπάρχει επιστροφή... Είναι όμορφα εδώ…
Το λευκό, με μια διεστραμμένη ηδυπάθεια, εμφανίζεται αργά και πρόστυχα κάτω από το μαύρο. Με τα δάχτυλά μου πνίγω την αλήθεια και την ελεεινή μου πραγματικότητα. Αυτή τη στιγμή ακυρώνω ό,τι με συνέχει ως άνθρωπο με νου και παραδίδομαι αμαχητί στη συσκότιση της κρίσης μου. Σ΄ αυτήν την παραπλάνηση, σ΄ αυτό το παραμύθι, τώρα θα ειπωθούν τ΄ ανείπωτα…
Φωτιά... Τρέλα...
Στρόβιλος και βουητό και ζάλη και παραφορά. Μοιάζει ήχος απόκοσμος το όνομα εκείνο… Κρυμμένη ντροπή… Συνέχεια…
Πάθος, πόθος, νοσταλγία αφόρητη, λυγμοί. Ω τρέλα μου, ωραία και μοναδική ! Αναστεναγμέ μου, κοφτή ανάσα μου… Χάνονται τα σχήματα, τα νοήματα… Καταιγισμός αισθήσεων… Συγκλονίζομαι... Όλα γίνονται κραυγή. Ω τρέλα μου!
Και ο κόλαφος… Και το τέλος…
Η φθίνουσα πορεία μου διαγράφεται με τεθλασμένες γραμμές στον καθρέφτη, συνθλίβοντας τ΄ όνειρο… Τα μαύρα σεντόνια σκεπάζουν βιαστικά τη γύμνια. Ρυτιδωμένο πρόσωπο, ρυτιδωμένη ψυχή… Αποστροφή... Σωρός τ΄ αποτσίγαρα… Σ΄ ένα βρώμικο παιχνίδι κανείς δεν δικαιούται να οριοθετεί τα «πρέπει»… Δεν έχει νόημα…
Εσύ καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι; «Και ο παράφρονας και ο εραστής και ο ποιητής, από φαντασία είναι φτιαγμένοι» είπε ο Σαίξπηρ…
Μαύρα σεντόνια, μαύρα ρούχα… Ένα αγαπημένο τραγούδι, αμέτρητα ξύλινα μολύβια… Το πρόσωπό μου, το κορμί μου... Κι ένας δρόμος, ο ίδιος κάθε φορά…
Ψάχνω στον ουρανό, στις λευκές διαχωριστικές γραμμές που καταπίνονται απ΄ την καυτή αδηφάγα άσφαλτο, ψάχνω στην απειλητική οροφή του δωματίου μου, στ΄ αυλάκια του βυνηλίου που πλημμυρίζουν από θύμησες…
Το ταξίδι στο άγνωστο προσκαλεί τις αισθήσεις μου να διεγερθούν… Ανατριχίλα, ταχυπαλμία, λαχάνιασμα, ιδρωμένες παλάμες, τρικυμισμένη θάλασσα. Τα ένστικτα υπαγορεύουν την κίνηση. Είναι όμορφα εδώ, μοιάζει με θάνατο... Αρνούμαι τη στιγμή αυτή να διακρίνω το σωστό από το λάθος… Παραμερίζω τη λογική μου κι αισθάνομαι ελεύθερη… Τώρα πια δεν υπάρχει επιστροφή... Είναι όμορφα εδώ…
Το λευκό, με μια διεστραμμένη ηδυπάθεια, εμφανίζεται αργά και πρόστυχα κάτω από το μαύρο. Με τα δάχτυλά μου πνίγω την αλήθεια και την ελεεινή μου πραγματικότητα. Αυτή τη στιγμή ακυρώνω ό,τι με συνέχει ως άνθρωπο με νου και παραδίδομαι αμαχητί στη συσκότιση της κρίσης μου. Σ΄ αυτήν την παραπλάνηση, σ΄ αυτό το παραμύθι, τώρα θα ειπωθούν τ΄ ανείπωτα…
Φωτιά... Τρέλα...
Στρόβιλος και βουητό και ζάλη και παραφορά. Μοιάζει ήχος απόκοσμος το όνομα εκείνο… Κρυμμένη ντροπή… Συνέχεια…
Πάθος, πόθος, νοσταλγία αφόρητη, λυγμοί. Ω τρέλα μου, ωραία και μοναδική ! Αναστεναγμέ μου, κοφτή ανάσα μου… Χάνονται τα σχήματα, τα νοήματα… Καταιγισμός αισθήσεων… Συγκλονίζομαι... Όλα γίνονται κραυγή. Ω τρέλα μου!
Και ο κόλαφος… Και το τέλος…
Η φθίνουσα πορεία μου διαγράφεται με τεθλασμένες γραμμές στον καθρέφτη, συνθλίβοντας τ΄ όνειρο… Τα μαύρα σεντόνια σκεπάζουν βιαστικά τη γύμνια. Ρυτιδωμένο πρόσωπο, ρυτιδωμένη ψυχή… Αποστροφή... Σωρός τ΄ αποτσίγαρα… Σ΄ ένα βρώμικο παιχνίδι κανείς δεν δικαιούται να οριοθετεί τα «πρέπει»… Δεν έχει νόημα…
Εσύ καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι; «Και ο παράφρονας και ο εραστής και ο ποιητής, από φαντασία είναι φτιαγμένοι» είπε ο Σαίξπηρ…
Εσύ ξέρεις, έτσι δεν είναι;