Πέρασαν χρόνια πολλά από τότε που αποπειράθηκα να φτιάξω το πρώτο – και μοναδικό - λεύκωμά μου. Ήμουν τότε 14 ετών και θυμάμαι με πόση λαχτάρα είχα ξεκινήσει την προσπάθειά μου εκείνη, επιστρατεύοντας κατ΄ αρχάς τη φαντασία μου, που κάλπαζε από τότε…
Το λεύκωμα – το οποίο ασφαλώς φυλάω μέχρι και σήμερα ως κόρη οφθαλμού - εκτός από τις κλασικές ερωτήσεις, περιελάμβανε και ερωτήσεις – ταμπού για την εποχή του και βεβαίως για το νεαρό της ηλικίας μου. Αυτός ήταν και ο λόγος που το λεύκωμά μου – 400 φύλλων παρακαλώ ! – πέρασε από εκατοντάδες χέρια και έγινε … διάσημο σ΄ ολόκληρο το σχολείο και όχι μόνο. Θα περίμενε κανείς να σταθώ σ΄ εκείνες τις «απαγορευμένες» ερωτήσεις, μα δεν θα είχε νόημα κανένα. Οι «κλασικές» ερωτήσεις είναι εκείνες που ουσιαστικά μένουν αναπάντητες ή έχουν τόσες απαντήσεις, όσες και οι άνθρωποι πάνω στη γη…
Ξεφυλλίζοντας τις χιλιογραμμένες κιτρινισμένες σελίδες του πριν από μερικές ημέρες, με έκπληξη διαπίστωσα ότι στις - κυριολεκτικά μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού - «καθιερωμένες» ερωτήσεις, δεν συμπεριλαμβανόταν η ερώτηση «Τι Εστί Ευτυχία». Προς στιγμήν αναρωτήθηκε πώς μού είχε «ξεφύγει» τότε μια τόσο σημαντική ερώτηση...
Από οποιαδήποτε οπτική γωνία κι αν εξετάσει κανείς την έννοια ευτυχία, όπως κι αν την ορίζει ο καθένας, είναι κοινώς αποδεκτό ότι θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτή δεν έχει διάρκεια. Ακόμη κι η εκπλήρωση των επιθυμιών, η πραγματοποίηση των ονείρων, η επίτευξη των στόχων, η επαλήθευση των προσδοκιών, προσφέρουν μονάχα μια σύντομη γεύση της ευτυχίας. ΄Επειτα από αυτό, η ζωή απλά συνεχίζεται με μια βαθιά αίσθηση ικανοποίησης. Το μεγαλειώδες εκείνο συναίσθημα που μεταμορφώνει προς στιγμήν τον άνθρωπο σε έναν μικρό παντοδύναμο Θεό, διαρκεί μονάχα μερικές στιγμές…
Ανέκαθεν υπήρξα ένας εξαιρετικά ολιγαρκής άνθρωπος. Απλά πράγματα όπως η θάλασσα, η βροχή, μια μελωδία, ένα ποτό, μια ουσιαστική συζήτηση με έναν φίλο μέχρι το χάραμα, μπορούσαν να συνιστούν κατά καιρούς τη δική μου ευτυχία. Σε μια κρίση αυτογνωσίας όμως, με τρόμο διαπίστωσα ότι αυτοχαρακτηρίζομαι ως «ολιγαρκής» γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν απέκτησα την ικανότητα να αισθάνομαι πραγματικά ευτυχισμένη. ΄Ισως γι΄ αυτό να ευθύνονται κάποιοι που, από παιδί ακόμη, μ΄ έμαθαν ότι δεν δικαιούμαι να ζητάω, να διεκδικώ, παρά μονάχα να δίνω, έστω κι αν αυτό σήμαινε τον βρώμικο εκβιασμό των δικών μου επιθυμιών… Γι΄ αυτό λοιπόν και η ερώτηση «Τι Εστί Ευτυχία» παραλείφθηκε τότε – συνειδητά ή υποσυνείδητα - από το κατά τ΄ άλλα σπουδαίο λεύκωμα των 14 χρόνων μου…
Παρ΄ όλα αυτά, τόλμησα επιτέλους να ζητήσω κάτι παραπάνω για μένα, για την ευτυχία μου, όπως εγώ την ορίζω για τον εαυτό μου. Κι αυτό το κάτι δεν ήταν παρά μια καλημέρα… Και μια καληνύχτα…
Το λεύκωμα – το οποίο ασφαλώς φυλάω μέχρι και σήμερα ως κόρη οφθαλμού - εκτός από τις κλασικές ερωτήσεις, περιελάμβανε και ερωτήσεις – ταμπού για την εποχή του και βεβαίως για το νεαρό της ηλικίας μου. Αυτός ήταν και ο λόγος που το λεύκωμά μου – 400 φύλλων παρακαλώ ! – πέρασε από εκατοντάδες χέρια και έγινε … διάσημο σ΄ ολόκληρο το σχολείο και όχι μόνο. Θα περίμενε κανείς να σταθώ σ΄ εκείνες τις «απαγορευμένες» ερωτήσεις, μα δεν θα είχε νόημα κανένα. Οι «κλασικές» ερωτήσεις είναι εκείνες που ουσιαστικά μένουν αναπάντητες ή έχουν τόσες απαντήσεις, όσες και οι άνθρωποι πάνω στη γη…
Ξεφυλλίζοντας τις χιλιογραμμένες κιτρινισμένες σελίδες του πριν από μερικές ημέρες, με έκπληξη διαπίστωσα ότι στις - κυριολεκτικά μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού - «καθιερωμένες» ερωτήσεις, δεν συμπεριλαμβανόταν η ερώτηση «Τι Εστί Ευτυχία». Προς στιγμήν αναρωτήθηκε πώς μού είχε «ξεφύγει» τότε μια τόσο σημαντική ερώτηση...
Από οποιαδήποτε οπτική γωνία κι αν εξετάσει κανείς την έννοια ευτυχία, όπως κι αν την ορίζει ο καθένας, είναι κοινώς αποδεκτό ότι θα καταλήξει στο συμπέρασμα πως αυτή δεν έχει διάρκεια. Ακόμη κι η εκπλήρωση των επιθυμιών, η πραγματοποίηση των ονείρων, η επίτευξη των στόχων, η επαλήθευση των προσδοκιών, προσφέρουν μονάχα μια σύντομη γεύση της ευτυχίας. ΄Επειτα από αυτό, η ζωή απλά συνεχίζεται με μια βαθιά αίσθηση ικανοποίησης. Το μεγαλειώδες εκείνο συναίσθημα που μεταμορφώνει προς στιγμήν τον άνθρωπο σε έναν μικρό παντοδύναμο Θεό, διαρκεί μονάχα μερικές στιγμές…
Ανέκαθεν υπήρξα ένας εξαιρετικά ολιγαρκής άνθρωπος. Απλά πράγματα όπως η θάλασσα, η βροχή, μια μελωδία, ένα ποτό, μια ουσιαστική συζήτηση με έναν φίλο μέχρι το χάραμα, μπορούσαν να συνιστούν κατά καιρούς τη δική μου ευτυχία. Σε μια κρίση αυτογνωσίας όμως, με τρόμο διαπίστωσα ότι αυτοχαρακτηρίζομαι ως «ολιγαρκής» γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν απέκτησα την ικανότητα να αισθάνομαι πραγματικά ευτυχισμένη. ΄Ισως γι΄ αυτό να ευθύνονται κάποιοι που, από παιδί ακόμη, μ΄ έμαθαν ότι δεν δικαιούμαι να ζητάω, να διεκδικώ, παρά μονάχα να δίνω, έστω κι αν αυτό σήμαινε τον βρώμικο εκβιασμό των δικών μου επιθυμιών… Γι΄ αυτό λοιπόν και η ερώτηση «Τι Εστί Ευτυχία» παραλείφθηκε τότε – συνειδητά ή υποσυνείδητα - από το κατά τ΄ άλλα σπουδαίο λεύκωμα των 14 χρόνων μου…
Παρ΄ όλα αυτά, τόλμησα επιτέλους να ζητήσω κάτι παραπάνω για μένα, για την ευτυχία μου, όπως εγώ την ορίζω για τον εαυτό μου. Κι αυτό το κάτι δεν ήταν παρά μια καλημέρα… Και μια καληνύχτα…
«Η ευτυχία μερικές φορές μπορεί να κοστίζει ακριβά» - χιλιοειπωμένη, κοινότυπη φράση... Ταυτόχρονα όμως φράση γεμάτη αλήθεια και δύναμη, που επιβεβαιώνονται μέσα από τη διαχρονικότητά της… Κι εγώ, στην προκειμένη περίπτωση, δεν διαθέτω το αντίτιμο... Γιατί μεταξύ της "Καλημέρας" και της "Καληνύχτας" που τόλμησα να ζητήσω, παρεμβάλονται χρόνια ολόκληρα… Κι ο χρόνος, ούτως ή άλλως, δεν αγοράζεται… Ιδιαίτερα όταν ταυτίζεται με την έννοια "ευτυχία" ...