Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωινό του Ιούνη. Κανένας οιωνός δεν προμήνυε τη θύελλα που θα ακολουθούσε…
Καθόμουν πίσω από το άχαρο γραφείο μου και ήταν από τις σπάνιες φορές που δεν είχα καμία δουλειά να διεκπεραιώσω, καμία εκκρεμότητα να τακτοποιήσω.
Η διάθεσή μου δεν ήταν καθόλου καλή: Μετά από έναν σχεδόν άνυδρο χειμώνα, εκείνος ο αδυσώπητος ήλιος του Ιούνη κόντευε κυριολεκτικά να με τρελάνει, δεδομένου ότι η βροχή αποτελεί για μένα μία από τις βασικότερες πηγές έμπνευσης και δημιουργίας. Τόσο, που δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου δίχως τη βροχή, δίχως τη μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα τα γκρίζα φθινοπωριάτικα δειλινά… Και ασφαλώς, σε καμία περίπτωση δεν ξεκίνησα αυτή τη ζωή με τ΄ όνειρο να εργάζομαι πίσω από ένα άχαρο γραφείο, σε ένα αυστηρά περιχαρακωμένο ωράριο… Η ιδιοσυστασία μου από τότε που γεννήθηκα σε άλλα παρέπεμπε … Και σε άλλα εξακολουθεί να παραπέμπει …
Η κυριότερη όμως αιτία της κακής μου διάθεσης ήταν η απόλυτη μοναξιά. Μια μοναξιά στην οποία είχα εκούσια υποταχθεί μετά από ένα ισχυρό συναισθηματικό πλήγμα, για μία πενταετία περίπου. Εκείνο το πρωινό όμως αισθάνθηκα την επιτακτική ανάγκη να βγω από την εκούσια μοναξιά μου, έστω και για λίγο. Και ξαφνικά, έκανα τη θλιβερή διαπίστωση ότι δεν υπήρχε κανείς (ή σχεδόν κανείς) στη ζωή μου που θα ήταν σε θέση ν΄ ακούσει ό,τι θα είχα να του πω, να μοιραστεί το ξέσπασμά μου και την επιθυμία μου να αρχίσω ξανά δειλά – δειλά να ζω. Συνειδητοποίησα με τρόμο ότι ο στόχος μου είχε επιτευχθεί: Είχα απομακρυνθεί απ΄ όλους κι απ΄ όλα. Ασφυκτιούσα… Πνιγόμουν… Έπρεπε σε κάποιον να μιλήσω...
«Τσατ» ! σκέφθηκα. Ήταν κάτι που ουδέποτε μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα επιχειρήσει να κάνω. Η εμπλοκή μου σε μια τέτοιου είδους επικοινωνία θα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με τις αρχές μου, ενάντια στον υπέρμετρο ρομαντισμό μου και την υπερβολική ευαισθησία μου. Άλλωστε, πάντοτε πίστευα – και πιστεύω – ότι οι άνθρωποι πρέπει να κοιτάζονται στα μάτια εάν θέλουν πραγματικά να επικοινωνήσουν… Συνεπώς, πολύ – πολύ σπάνια, μέχρι τότε, χρησιμοποιούσα το διαδίκτυο κι αυτό για πολύ εξειδικευμένες πληροφορίες. Έπρεπε όμως εκείνο το πρωινό με κάποιον να μιλήσω…
Έμαθα ότι για να συμμετάσχω σ΄ ένα τσατ θα έπρεπε προηγουμένως να έχω δημιουργήσει έναν λογαριασμό e-mail. Δύσκολο ! Πώς άραγε να δημιουργείται ένας λογαριασμός e-mail ; Αυτός ο υπερκόσμος μού ήταν παντελώς άγνωστος ! Παρ΄ όλα αυτά μπήκα στη διαδικασία να δημιουργήσω έναν τέτοιο λογαριασμό επιτέλους ! Δυσκολεύτηκα βέβαια λίγο, αλλά τα κατάφερα ! Κι έτσι ξεκίνησα την περιήγησή μου στον κόσμο του διαδικτύου. Επισκέφθηκα πολλές σελίδες σχετικές με τσατ. Απογοητεύθηκα όμως διότι οι διάλογοι που εμφανίζονταν στην οθόνη δεν είχαν καμία σχέση με μένα και μ΄ αυτό που πραγματικά επιθυμούσα…
Σ΄ εκείνην την ατέλειωτη περιήγησή μου επισκέφθηκα τυχαία κι ένα ιστολόγιο, χωρίς βεβαίως μέχρι τότε να έχω την παραμικρή ιδέα του τι είναι το "ιστολόγιο". Βρήκα τα κείμενα που ήταν ανηρτημένα σε αυτό πολύ ενδιαφέροντα, από πολλές απόψεις. Τα άρθρα ήταν γραμμένα με μιαν εξαιρετική ενάργεια. Η ζωντάνια με την οποία ο συγγραφέας παρουσίαζε κάθε φορά τα θέματά του, η καθαρότητα, η σαφήνεια του λόγου και των νοημάτων του, το λιγότερο με εντυπωσίασαν. Διάβασα όλα τα άρθρα ένα – ένα, ξανά και ξανά, προσπαθώντας ν΄ ανακαλύψω τι είδους άνθρωπος ήταν εκείνος που κρυβόταν πίσω από τις γραμμές. Όλα συνέτειναν στο να αποφασίσω ότι μ΄ αυτόν τον άνθρωπο πρέπει – μπορώ να επικοινωνήσω. Κι έτσι αποπειράθηκα να στείλω το πρώτο e-mail της ζωής μου. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Και η ουσιαστική πορεία μου στον άγνωστο μέχρι εκείνην τη στιγμή κόσμο της "πλαστικής" επικοινωνίας, ξεκίνησε. Μία πορεία μεγάλη και εξαιρετικά δύσκολη...
Εάν θα έμπαινα στη διαδικασία να αφηγηθώ σε κάποιον με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία εκείνης της επικοινωνίας, το πιθανότερο είναι πως θ΄ απαντούσε σκωπτικά ότι πρόκειται απλά για μια ιστορία τουλάχιστον κοινότυπη. ΄Οτι πρόκειται για μια ιστορία σαν τις εκατοντάδες χιλιάδες άλλες τέτοιες ιστορίες που εκτυλίσσονται καθημερινά στο διαδίκτυο και που σχεδόν πάντοτε αφήνουν στο διάβα τους αλγεινές εντυπώσεις και κακές αναμνήσεις … Κι όμως, για μένα εκείνη η επαφή είναι ό,τι πιο δυνατό έχω βιώσει μέχρι σήμερα … Κάτι που μοιάζει με ονειρόδραμα…
Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να μιλήσω σ΄ εκείνον τον άνθρωπο, είχα την αίσθηση ότι έζησα μια ζωή πολύ «γεμάτη». Κι αυτό δεν απείχε και πολύ από την πραγματικότητα: Είχα δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Είχα βιώσει πολύ έντονα συναισθήματα, πολύ έντονες συγκινήσεις, σε όλα τα επίπεδα. Όμως όλα ανατράπηκαν…
Καθόμουν πίσω από το άχαρο γραφείο μου και ήταν από τις σπάνιες φορές που δεν είχα καμία δουλειά να διεκπεραιώσω, καμία εκκρεμότητα να τακτοποιήσω.
Η διάθεσή μου δεν ήταν καθόλου καλή: Μετά από έναν σχεδόν άνυδρο χειμώνα, εκείνος ο αδυσώπητος ήλιος του Ιούνη κόντευε κυριολεκτικά να με τρελάνει, δεδομένου ότι η βροχή αποτελεί για μένα μία από τις βασικότερες πηγές έμπνευσης και δημιουργίας. Τόσο, που δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου δίχως τη βροχή, δίχως τη μυρωδιά από το βρεγμένο χώμα τα γκρίζα φθινοπωριάτικα δειλινά… Και ασφαλώς, σε καμία περίπτωση δεν ξεκίνησα αυτή τη ζωή με τ΄ όνειρο να εργάζομαι πίσω από ένα άχαρο γραφείο, σε ένα αυστηρά περιχαρακωμένο ωράριο… Η ιδιοσυστασία μου από τότε που γεννήθηκα σε άλλα παρέπεμπε … Και σε άλλα εξακολουθεί να παραπέμπει …
Η κυριότερη όμως αιτία της κακής μου διάθεσης ήταν η απόλυτη μοναξιά. Μια μοναξιά στην οποία είχα εκούσια υποταχθεί μετά από ένα ισχυρό συναισθηματικό πλήγμα, για μία πενταετία περίπου. Εκείνο το πρωινό όμως αισθάνθηκα την επιτακτική ανάγκη να βγω από την εκούσια μοναξιά μου, έστω και για λίγο. Και ξαφνικά, έκανα τη θλιβερή διαπίστωση ότι δεν υπήρχε κανείς (ή σχεδόν κανείς) στη ζωή μου που θα ήταν σε θέση ν΄ ακούσει ό,τι θα είχα να του πω, να μοιραστεί το ξέσπασμά μου και την επιθυμία μου να αρχίσω ξανά δειλά – δειλά να ζω. Συνειδητοποίησα με τρόμο ότι ο στόχος μου είχε επιτευχθεί: Είχα απομακρυνθεί απ΄ όλους κι απ΄ όλα. Ασφυκτιούσα… Πνιγόμουν… Έπρεπε σε κάποιον να μιλήσω...
«Τσατ» ! σκέφθηκα. Ήταν κάτι που ουδέποτε μέχρι εκείνη τη στιγμή είχα επιχειρήσει να κάνω. Η εμπλοκή μου σε μια τέτοιου είδους επικοινωνία θα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη με τις αρχές μου, ενάντια στον υπέρμετρο ρομαντισμό μου και την υπερβολική ευαισθησία μου. Άλλωστε, πάντοτε πίστευα – και πιστεύω – ότι οι άνθρωποι πρέπει να κοιτάζονται στα μάτια εάν θέλουν πραγματικά να επικοινωνήσουν… Συνεπώς, πολύ – πολύ σπάνια, μέχρι τότε, χρησιμοποιούσα το διαδίκτυο κι αυτό για πολύ εξειδικευμένες πληροφορίες. Έπρεπε όμως εκείνο το πρωινό με κάποιον να μιλήσω…
Έμαθα ότι για να συμμετάσχω σ΄ ένα τσατ θα έπρεπε προηγουμένως να έχω δημιουργήσει έναν λογαριασμό e-mail. Δύσκολο ! Πώς άραγε να δημιουργείται ένας λογαριασμός e-mail ; Αυτός ο υπερκόσμος μού ήταν παντελώς άγνωστος ! Παρ΄ όλα αυτά μπήκα στη διαδικασία να δημιουργήσω έναν τέτοιο λογαριασμό επιτέλους ! Δυσκολεύτηκα βέβαια λίγο, αλλά τα κατάφερα ! Κι έτσι ξεκίνησα την περιήγησή μου στον κόσμο του διαδικτύου. Επισκέφθηκα πολλές σελίδες σχετικές με τσατ. Απογοητεύθηκα όμως διότι οι διάλογοι που εμφανίζονταν στην οθόνη δεν είχαν καμία σχέση με μένα και μ΄ αυτό που πραγματικά επιθυμούσα…
Σ΄ εκείνην την ατέλειωτη περιήγησή μου επισκέφθηκα τυχαία κι ένα ιστολόγιο, χωρίς βεβαίως μέχρι τότε να έχω την παραμικρή ιδέα του τι είναι το "ιστολόγιο". Βρήκα τα κείμενα που ήταν ανηρτημένα σε αυτό πολύ ενδιαφέροντα, από πολλές απόψεις. Τα άρθρα ήταν γραμμένα με μιαν εξαιρετική ενάργεια. Η ζωντάνια με την οποία ο συγγραφέας παρουσίαζε κάθε φορά τα θέματά του, η καθαρότητα, η σαφήνεια του λόγου και των νοημάτων του, το λιγότερο με εντυπωσίασαν. Διάβασα όλα τα άρθρα ένα – ένα, ξανά και ξανά, προσπαθώντας ν΄ ανακαλύψω τι είδους άνθρωπος ήταν εκείνος που κρυβόταν πίσω από τις γραμμές. Όλα συνέτειναν στο να αποφασίσω ότι μ΄ αυτόν τον άνθρωπο πρέπει – μπορώ να επικοινωνήσω. Κι έτσι αποπειράθηκα να στείλω το πρώτο e-mail της ζωής μου. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Και η ουσιαστική πορεία μου στον άγνωστο μέχρι εκείνην τη στιγμή κόσμο της "πλαστικής" επικοινωνίας, ξεκίνησε. Μία πορεία μεγάλη και εξαιρετικά δύσκολη...
Εάν θα έμπαινα στη διαδικασία να αφηγηθώ σε κάποιον με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία εκείνης της επικοινωνίας, το πιθανότερο είναι πως θ΄ απαντούσε σκωπτικά ότι πρόκειται απλά για μια ιστορία τουλάχιστον κοινότυπη. ΄Οτι πρόκειται για μια ιστορία σαν τις εκατοντάδες χιλιάδες άλλες τέτοιες ιστορίες που εκτυλίσσονται καθημερινά στο διαδίκτυο και που σχεδόν πάντοτε αφήνουν στο διάβα τους αλγεινές εντυπώσεις και κακές αναμνήσεις … Κι όμως, για μένα εκείνη η επαφή είναι ό,τι πιο δυνατό έχω βιώσει μέχρι σήμερα … Κάτι που μοιάζει με ονειρόδραμα…
Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να μιλήσω σ΄ εκείνον τον άνθρωπο, είχα την αίσθηση ότι έζησα μια ζωή πολύ «γεμάτη». Κι αυτό δεν απείχε και πολύ από την πραγματικότητα: Είχα δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Είχα βιώσει πολύ έντονα συναισθήματα, πολύ έντονες συγκινήσεις, σε όλα τα επίπεδα. Όμως όλα ανατράπηκαν…
Εκείνη η επικοινωνία έγινε πολύ γρήγορα και για μεγάλο χρονικό διάστημα ο κεντρικός ρυθμιστής της καθημερινότητάς μου… Η φαντασία μου βρέθηκε για πρώτη φορά σε μια τρομερή υπερδιέγερση. Κάθε δεσμός με τον αισθητό κόσμο κόπηκε μεμιάς… Βίωσα στιγμές έκστασης και απόλυτης προσήλωσης. Βίωσα ένα κρεσέντο συναισθημάτων για τα οποία δεν υπάρχει επιθετικός προσδιορισμός ώστε να μπορέσω να τα περιγράψω… Μια ευδαιμονία κάθε άλλο παρά επίπλαστη… Και, όχι, σίγουρα δεν ήταν «λαγνεία» αυτό που αισθάνθηκα, δεν ήταν «αγάπη», δεν ήταν «έρωτας» … ΄Ηταν ο ακαταδάμαστος πόθος μου για το άπιαστο, το απρόσιτο…
ΕΠΙΜΕΤΡΟ…
Μία και μοναδική φορά σε αντίκρισα, μία και μοναδική φορά σε άγγιξα … Το ταπεινό μου ιστολόγιο είναι χαρισμένο σε σένα… Μια ανοιχτή ευχαριστία για όλα εκείνα που νόμισα πως θα συναντούσα μονάχα στις ονειρικές διαδρομές μου …
ΕΠΙΜΕΤΡΟ…
Μία και μοναδική φορά σε αντίκρισα, μία και μοναδική φορά σε άγγιξα … Το ταπεινό μου ιστολόγιο είναι χαρισμένο σε σένα… Μια ανοιχτή ευχαριστία για όλα εκείνα που νόμισα πως θα συναντούσα μονάχα στις ονειρικές διαδρομές μου …