Τα κυριακάτικα πρωινά, πολύ νωρίς, περνάει από το δρόμο στον οποίο βρίσκεται το σπίτι μου ένας πλανόδιος μουσικός, που παίζει ακορντεόν.
Είναι ένας άνδρας μεγάλος σε ηλικία και στις βαθιές ρυτίδες που έχουν χαράξει το κατά τ΄ άλλα γλυκύτατο πρόσωπό του, μπορεί κανείς να διακρίνει συσσωρευμένη τη σοφία μιας ολόκληρης ζωής.
Οι μελωδίες του – παλιές, νοσταλγικές μελωδίες μιας άλλης, ξεχασμένης εποχής – επεμβαίνουν ευχάριστα και «σπάζουν» την ησυχία και τη γαλήνη του κυριακάτικου πρωινού.
Αυτή είναι η καθιερωμένη κυριακάτικη πρωινή συνάντησή μου. Μία συνάντηση για την οποία δε χρειάζεται ν΄ αγωνιώ όπως εάν θα επρόκειτο για μια συνάντηση με ένα σημαντικό πρόσωπο, μία συνάντηση για την οποία δε χρειάζεται να επιμεληθώ της εμφάνισής μου και να προσέξω τη συμπεριφορά μου όπως εάν θα επρόκειτο για μία συνάντηση με κάποιον πολύ ξεχωριστό για εμένα άνθρωπο. Είναι μία συνάντηση απαλλαγμένη από κάθε συναισθηματική και τυπική δέσμευση.
Ουδέποτε έχω πετάξει χρήματα σ΄ αυτόν το πλανόδιο μουσικό από το μπαλκόνι μου. Το θεωρώ εξαιρετικά αναξιοπρεπές και ατιμωτικό για εμένα αλλά κυρίως για τον ίδιο να πετάξω τα χρήματα από το μπαλκόνι, όπως κάνουν οι περισσότεροι. Ο στυγνός ήχος που παράγεται από το κέρμα καθώς αυτό "χτυπάει" στο κάγκελο του μπαλκονιού ώστε ν΄ ακούσει ο πλανόδιος μουσικός και να σταματήσει, η προσπάθεια αυτού του ήδη πολύ ταλαιπωρημένου ανθρώπου να μαζέψει τα λιγοστά και ευτελούς αξίας κέρματα που σκορπίζονται κάθε φορά στη μέση του δρόμου, όλα αυτά, θεωρώ ότι καταφέρνουν ένα ακόμη ισχυρό πλήγμα στην ήδη τραυματισμένη περηφάνια του. Γι΄ αυτό λοιπόν και ποτέ δεν «πετάω» τα χρήματα από το μπαλκόνι αλλά τού τα προσφέρω από κοντά, μαζί με τη ζεστή μου καλημέρα. Άλλωστε, οι ώρες μας συμπίπτουν μιας κι εκείνη την ώρα συνήθως κατεβαίνω με το ποδήλατό μου για μία ήσυχη βόλτα πλάι στη θάλασσα που τόσο αγαπώ.
Πάντοτε πίστευα ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ταγμένος στα μεγάλα και στα ωραία: Σ΄ ένα μεγαλόπνευστο έργο, σ΄ έναν αγώνα για την επικράτηση των αξιών και των ιδανικών του. Πάντοτε πίστευα ότι ο άνθρωπος επιβάλλεται να προσπαθεί να φτάσει την τελειότητα, να προσπαθεί και να καταφέρνει το για τους πολλούς ακατόρθωτο. Πρόκειται ασφαλώς για μια εξαιρετικά δύσκολη πορεία η οποία σχεδόν πάντοτε συνοδεύεται από μία απόλυτη μοναξιά. Όποιος επιλέγει τούτην την οδό για να πορευθεί στη ζωή, θα πρέπει να παραμένει αδούλωτος στις γήινες επιθυμίες του, να τάσσεται ενάντια στις καθημερινές ανθρώπινες ανάγκες του και – πολλές φορές – να τάσσεται ενάντια και σ΄ αυτήν την ίδια τη λογική και στα όσα αυτή προστάζει. Πρέπει να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα στενά πλαίσια συμπεριφοράς που επιβάλλουν οι κοινωνικοί κανόνες, διατηρώντας όμως ταυτόχρονα ακερμάτιστη την αξιοπρέπειά του. Όποιος επιλέγει αυτήν την οδό για να πορευθεί στη ζωή, θα πρέπει να έχει τη δύναμη να εθελοτυφλεί μπροστά στην απόρριψη, την εγκατάλειψη, τον εμπαιγμό και την ταπείνωση που αναπόφευκτα θα υποστεί …
Μίλησα κάποτε μ΄ εκείνον τον πλανόδιο μουσικό. Ο τρόπος με τον οποίο ξεδίπλωσε τις σκέψεις του, η λεπτότητα και η ευγένειά του, φανέρωσαν έναν άνθρωπο, αν μη τι άλλο, πολύ καλλιεργημένο. Μπήκα στον πειρασμό να τον ρωτήσω, όσο πιο διακριτικά μπορούσα, για τη δική του πορεία μέσα στο χρόνο. Έμαθα, εκτός των άλλων, ότι αυτός ο άνθρωπος έχει λάβει κλασσική μουσική παιδεία – σπούδασε ανώτερα θεωρητικά και βιολί (και όχι ακορντεόν) στο Εθνικό Ωδείο, που στα δικά του τα χρόνια είχε βεβαίως ένα άλλο κύρος, μία άλλη αίγλη. Οι πολύ κακές συγκυρίες όμως τον οδήγησαν στο να μάθει μόνος και να παίζει σήμερα ακορντεόν, για να μπορέσει να εξασφαλίσει τα προς το ζην. ΄Ετσι, είναι αναγκασμένος να γυρίζει ώρες ατελείωτες στους δρόμους είτε με βροχή, είτε με τσουχτερό κρύο, είτε με αφόρητη ζέστη, ανεβαίνοντας καθημερινά τον δικό του Γολγοθά. Συμβιβάσθηκε εκ των πραγμάτων με μία σκληρή πραγματικότητα κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα ν΄ αφήσει πολύ πίσω το δικό του «ευ ζην»…
Τι συμβαίνει όμως μ΄ αυτούς που αρνούνται να συμβιβασθούν γιατί έτσι προστάζει κατ΄ αρχάς η φύση τους κι ύστερα τα όποια πιστεύω τους … Τι συμβαίνει μ΄ όλους εκείνους που βιώνουν το πάθος του ασυμβίβαστου …
Ίσως κάποτε ν΄ αποφασίσω να μην κατέβω στο δρόμο για να προσφέρω από κοντά τα χρήματα σ΄ εκείνον τον πλανόδιο μουσικό. Ίσως κάποτε ν΄ αποφασίσω ν΄ αφήσω τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα να πέσουν από το μπαλκόνι … Να τ΄ αφήσω να διαγράψουν μια ντροπιαστική και ταυτόχρονα μια λυτρωτική τροχιά… ΄Εχοντας για συντροφιά μια μελωδία γεμάτη νοσταλγία από εκείνο το παλιό ακορντεόν… Και μαζί με τα κέρματα ν΄ αφήσω να πέσουν στο κενό και τα πιστεύω μου, τα όνειρά μου, αυτά για τα οποία εξακολουθώ πεισματικά να παλεύω… Να τ΄ αφήσω να καταλήξουν, θυσία και συγγνώμη, μπροστά στα πόδια του πλανόδιου καλλιτέχνη με την "κλασσική μουσική παιδεία" …
Τουλάχιστον, σε μια τέτοια πτώση, θα υπάρξει μία δόση τελειότητας … Η αξιοπρεπής αποδοχή μιας βαριάς ήττας … Ένα σχεδόν όμορφο τέλος…