Αγαπημένε μου, κάποτε, Λ.............
Ήρθες και χθες…
Χτυπώντας επίμονα την πόρτα μου τα μεσάνυχτα, ήρθες για πολλοστή φορά να με καταδυναστεύσεις. Ζητώντας μου, εκτός των άλλων, να σου χαρίσω και κομμάτια της πολύτιμης μοναξιάς μου, μιας μοναξιάς που έμαθα να βιώνω με απόλυτη αξιοπρέπεια – γιατί η μοναξιά προϋποθέτει αξιοπρέπεια ξέρεις… Ίσως και να αισθάνεσαι ηδονή βασανίζοντάς με…
Και γι΄ ακόμη μια φορά μού ΄πες πως «μ΄ αγαπάς». Μ΄ έναν έρωτα νοσηρό, που γεννήθηκε στο σκοτάδι…
Κι αφού λοιπόν λες πως «μ΄ αγαπάς», βρες μου έναν τρόπο να διαγράψω όλες εκείνες, τις αμέτρητες φορές, που για να οδηγήσω την μοναξιά μου στην τελείωση, χρειάστηκε να αυτοαναιρεθώ ξανά και ξανά – ξέρεις πόσο οδυνηρό είναι αυτό;
Κι αφού λοιπόν λες πως «μ΄ αγαπάς», δείξε μου τον τρόπο να διαγράψω τη φρικιαστική εικόνα μου, όταν περιέφερα με μιαν ασυγχώρητη αδιαφορία το σαρκίο μου, δίνοντας την αίσθηση του θανάτου…
Κι αφού λοιπόν λες πως «μ΄ αγαπάς», δείξε μου τον τρόπο να διαγράψω από τη μνήμη μου τον εμπαιγμό που αναγκάστηκα να υποστώ, όταν εξύμνησα ως ιδεώδεις υπάρξεις πλάσματα που δημιουργήθηκαν στην αρρωστημένη φαντασία μου, από ανάγκη και μόνο …
Κι αφού λοιπόν λες πως «μ΄ αγαπάς», δείξε μου τον τρόπο να διαγράψω από την ψυχή μου τις φορές που αναγκάστηκα να καθηλωθώ μπροστά σε μαύρες οθόνες εκλιπαρώντας για λίγες λέξεις από ασήμαντα ανθρωπάκια… Δείξε μου τον τρόπο να πάρω πίσω τα μυστικά μου, που με δόλιους τρόπους κάποιοι υπάνθρωποι μου απέσπασαν…
Είσαι ο αίτιος, βρες μου τις λύσεις λοιπόν…
Όμως, πρέπει και να σ΄ ευχαριστήσω: Μέσα απ΄ όλη αυτήν τη διαδικασία της πλήρους διάλυσης, μπόρεσα να ολοκληρώσω την ομορφιά μέσα μου…
Άνθρωπος των προκλήσεων εγώ, δούλος πιστός των παθών μου, λάτρης και μύστης των απολαύσεων της σάρκας, αυτοπροσδιορίσθηκα και κατάφερα να απαρνηθώ το εγώ μου. Σ΄ ευχαριστώ, γιατί μ΄ έκανες δυνατή, κομματιάζοντάς με – και πόσο αντιφατικό είναι αυτό…
Ναι, σ΄ αγάπησα πολύ... Μοιράστηκα μαζί σου εμπειρίες μοναδικές και ανεπανάληπτες, χρόνια όμορφα... Μα πια, δεν μπορώ, δεν θέλω, να προφέρω τη φράση «σ΄ αγαπώ» - ούτως ή άλλως, είναι λίγη, μικρή, χιλιοειπωμένη…
Κι αν κάποτε θα είχα την τύχη να αισθανθώ ξανά αυτό που οι πολλοί λένε «αγάπη», θα το εξέφραζα λέγοντας απλά έναν στίχο από ένα ποίημα του Ρίτσου:
«Βύθισέ με στο σκότος σου… Θέλω να σε καταλάβω…».
Απαιτεί αυταπάρνηση, αυτοπροσφορά, για να θελήσεις να βυθιστείς στα σκοτάδια του άλλου… Κι είναι αλήθεια τόσο λίγοι εκείνοι που διαθέτουν το ψυχικό σθένος και το μεγαλείο για να το κάνουν…. Κι εσύ, ποτέ δεν ανήκες σ΄ αυτούς τους λίγους…
Δεν θέλω να σε δω ποτέ ξανά…
Καλή σου νύχτα…